Skip to main content

Verwaarlozing, afwijzing en leegte vanbinnen

Jantiene vraagt: Ik ben in mijn jeugd behoorlijk verwaarloosd en ook afgewezen. Ik kan als ik bij mijzelf kijk geen ervaringen herinneren van warme emotionele aandacht. Misschien dat op de basisschool deze emotionele aandacht er wel is geweest, maar daar was ik op de een of andere manier ‘bang’ voor, alhoewel ik die angst niet zo voelde. Ik leefde een teruggetrokken leven vol met angsten, die ik echter diep wegstopte. Nu heb ik onlangs een Feltsensingsessie gehad waarin je me geholpen hebt bij een droom die ik had waarin ik zweefde in een leegte. Ondanks dit akelige beeld van de leegte voel ik ook dat er iets goeds staat te gebeuren. Die leegte maakte mij duidelijk dat er iets ‘ingevuld’ gaat worden. Kan je me vertellen wat er gebeurt? Is hier ook een theoretisch antwoord op te vinden, want ik wil het graag begrijpen.

Kan leegte in je ziel worden opgevuld

Beste Jantiene: Wat een moedige vraagaar ik graag over wil doordenken. Ik wil een antwoord proberen te vormen in deze blog. Hoe kan de menselijke geest het menselijke organisme en de ziel helpen om de pijnlijke leegtes en hiaten op te vullen? Helaas heb je de noodzakelijke, voortdurende en stabiele gebeurtenissen rond veilig hechten nooit eigen kunnen maken. Deze hebben niet of veel te weinig plaatsgevonden in je leven. Met als gevolg dat je angst ervaart als iemand emotionele aandacht geeft. Als we dit theoretisch kunnen begrijpen, zal ons werk met beelden, dromen, lijfelijke energie en concrete impliciete interactie inzichtelijker worden. De meeste huidige theorieën gaan er vanuit dat men alleen weet wat men feitelijk heeft meegemaakt. Maar daar ben ik het niet mee eens! De neuropsychologie en onze eigen menselijke ervaring wijst ons wel de goede weg.

Het autonome zenuwstelsel weet het

Het autonome zenuwstelsel van een baby weet voor de geboorte hoe het door een moeder moet worden ontvangen. Dat houdt ook in dat het kind wordt opgevangen door armen die het oppakken en knuffelen. Er zijn daarnaast ook de borsten van de moeder die eerst een bepaald vocht afscheiden en even later als het kind daaraan toe is ook melk. Baby en moeder vormen samen één systeem in deze symbiotische fase van de ontwikkeling. Het hele systeem, moeder en kind, is voorbereid om samen verder te komen. 

Recht en gerechtigheid in je lijf als richting voor genezing

Maar nu komt het: Elk organisme heeft niet alleen de ervaring van zijn feitelijke moeder en vader; het heeft ook een interne moeder en vader. Dat klinkt ergens spiritueel en op een bepaalde manier is het dat ook. Je kan het gaan begrijpen als je de Tora leest en ontdekt dat deze al voor je geboorte in je lijf, in je zenuwbanen is geschreven. Het recht en de gerechtigheid van de Eeuwige is voor jouw leven jou meegegeven. Ontwikkelingspsychologisch zouden we daar als volgt over kunnen nadenken: Het kind en de moeder zijn samen in de eerste ontwikkelingsfase één systeem, zowel wanneer het kind in de baarmoeder is als later. Het kind komt helemaal ‘voorbereid’ voor de borst tevoorschijn en de borst wordt voorbereid voor het kind. Als er geen borst is, huilt het kind en verhongert het. Maar als er geen kind is, komt ook de borst in de problemen. Als het kind komt te overlijden of meteen van haar afgenomen wordt zodat ze haar kind niet kan zogen, gaat de borst pijn doen en moet de melk worden afgekolfd. 

Het voorbeeld van de moederpoes

Nog een ander voorbeeld, maar nu een uit het dierenrijk: Als een kitten verdwijnt, blijft de moederpoes maar zoeken en zoeken. Ze zal wanneer ze haar kitten niet vindt kleine speelgoedfiguurtjes oppakken en dragen, of de dingen die ze het dichtst benadert bij wat haar kitten zou kunnen zijn geweest.

Dat wat er had moeten gebeuren is reëler

Nu heb ik altijd al het gevoel gehad dat wanneer sommige mensen zeggen dat ze niet kunnen herinneren dat er echt van hen werd gehouden, dat ‘dit’ ergens niet klopt! Ze kunnen het zich niet herinneren. Ik wil het daarom niet zien als een hopeloos gegeven waar je de rest van je leven maar mee zal moeten leven, maar als een zoektocht om met een echte ervaring van geliefd, gezien en gerespecteerd worden dit lege gevoel te laten vullen en veranderen Elk organisme wordt namelijk voortgestuwd door het verlangen bemind of verzorgd te worden. Dat verlangen heeft de Bestaansveroorzaker zo meegegeven aan het autonome zenuwstelsel in het menselijke lijf. Ik denk dat iemand die zegt dat hij of zij de veiligheid, liefde en richting mist omdat hij of zij dat niet heeft meegekregen het wellicht verkeerd begrijpt. Met z’n geest zal hij of zij zeker de oude ervaring en de daarbij gevormde  oude patronen waarnemen. Maar het lijf zal toch echt een stap vooruit zetten als dit kan gebeuren in de interactie, of dat nu met mij is of met andere belangrijke personen in het leven. Aan de ene kant is het zo, dat wat er had moeten gebeuren slechts een idee is; wat er werkelijk is gebeurd, is echt. Maar aan de andere kant is wat er had moeten gebeuren reëler. Wat er (niet) gebeurde, was tenslotte te wijten aan de zwakheden en verstoorde levens van de beperkte mensen die de ouders van hem of haar waren. Hoe ze zich gedroegen, was op z’n zachts gezegd ongelukkig. Aan de andere kant is wat er tijdens de conceptie en de zwangerschap door de Bestaansveroorzaker neuropsychologisch in het menselijke organisme is gepland net zo echt als de organen van het lijf. Hoe elk orgaan of elke zenuwbaan is bedoeld om te werken, wordt onbewust en impliciet daaraan meegegeven.  We worden niet alleen met longen geboren, maar ze weten ook impliciet hoe ze moeten ademen. Het zit er als het ware ingebakken.

Hoe kinderen leren lopen

Ik vraag studenten wel eens: “Hoe leren kinderen lopen?” Ze antwoorden dan vaak: “Dat komt omdat ze volwassenen en andere kinderen kopiëren.” Ik vraag vervolgens met een glimlachje: “Hoe leren ze kruipen?” Dan zie ik gaan glimlachen, ze gaan beseffen wat ik bedoel. Vaak ze hebben niet beseft en waargenomen hoe een kind zichzelf rechtop ​​trekt, zich laat vallen en weer opstaat. Die informatie is in het brein met z’n zenuwbanen meegegeven. Dat leerproces gaat door totdat het kind systematisch elke houding beheerst tussen zitten en staan​. Dan wil het ook graag verder komen door te gaan lopen, net zolang tot dat ook perfect gebeurt. Het lijf komt niet alleen met benen, maar ook met de menselijke stijl van bewegen. Het lijf heeft niet alleen een maag, maar heeft ook het complexe verteringsproces meegekregen. Het impliceert zijn processen, ze komen als het ware uit het niets te voorschijn, maar ze waren in aanleg al aanwezig. En deze processen zijn allemaal interacties. Het lijf kan voedsel verteren? Als er voedsel is. Het impliceert (beseft) dat zonder dat wij dat bewust weten. Omdat ademen geïmpliceerd is, wordt de lucht ook geïmpliceerd. De zuurstof is door de Bestaansveroorzaker in onze neusgaten geblazen. Heb jij je wel eens afgevraagd waarom er nergens in het scheppingsverhaal expliciet staat dat de zuurstof is geschapen? De zuurstof komt in onze neus, keel, luchtpijp en in de longen. Daar vanuit komt het in ons bloed dat het transporteert naar alle cellen. We zijn op deze manier één met onze omgeving. Door lopen te impliceren, impliceert het lijf hoe de grond terugduwt. Spijsvertering en zuigen impliceren melk, tepels en een zogende moeder. Het jonge organisme beseft (voelt, is, impliceert …) zijn volgende stukje levensproces, wat betekent hoe het zal zijn met een moeder en vader en wat er gebeurt. Het impliceert hoe het levensproces door hen zal worden voortgezet. Net zoals het ‘weet’ hoe hij de lucht in zijn longen moet inademen, zo ‘weet’ het ook hoe het zal worden vastgehouden, verzorgd, verwelkomd en beschermd. Het lijfelijk impliceren (weten, beseffen, verlangen) is er altijd nog, ook als er eerst leegte gevoeld wordt. Als het de ontbrekende interactionele gebeurtenissen kan genereren zodat de leegte zichzelf kan invullen, zal het dat zeker doen!

Challenge één Somatische intelligentie

In de eerste Challenge over Somatische intelligentie die op 1 maart 2021 start is deze wetenschappelijk gefundeerde theorie ook uitgewerkt in een aantal praktische oefeningen.